Powstanie w getcie warszawskim było zbrojnym zrywem Żydów zamkniętych przez Niemców w warszawskim getcie podczas II wojny światowej. Wybuchło 19 kwietnia 1943 roku, jako reakcja na rozpoczętą przez Niemców ostateczną likwidację getta. Było to pierwsze miejskie powstanie w okupowanej Europie i największy akt zbrojnego oporu Żydów przeciwko nazistom.
Powstańcy – bardzo młodzi ludzie, często nastolatkowie – wiedzieli, że nie mają szans wygrać. Dysponowali niewielką liczbą broni i amunicji, podczas gdy Niemcy byli doskonale uzbrojeni i wspierani czołgami oraz artylerią. Mimo to zdecydowali się walczyć, by zginąć z bronią w ręku, a nie w obozach zagłady.
Walki trwały prawie miesiąc. Niemcy systematycznie niszczyli kolejne ulice i domy, podpalając budynki i wysadzając schrony. 16 maja 1943 r. dowódca SS Jürgen Stroop ogłosił stłumienie powstania, wysadzając Wielką Synagogę na Tłomackiem jako symbol „zwycięstwa”. Po powstaniu getto zostało niemal całkowicie zrównane z ziemią.
Choć powstanie zakończyło się militarną klęską, stało się symbolem odwagi, godności i oporu wobec ludobójstwa, a także jednym z najważniejszych wydarzeń w historii polskich Żydów i II wojny światowej.
- Ocenianie kształtujące i przykładowe szablony ocen - 2025-09-22
- Czym jest Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego? - 2025-09-15
- Czym jest terapia integracji sensorycznej? - 2025-09-11

















