„Przypowieść o siewcy” to jedna z najbardziej znanych przypowieści Jezusa. Opowiada o siewcy, który wyszedł siać ziarno. Nasiona padały na różne rodzaje podłoża: na drogę, na miejsca skaliste, między ciernie oraz na żyzną ziemię. To, co stało się z ziarnem, zależało od miejsca, na które upadło.
Ziarno leżące przy drodze zostało zjedzone przez ptaki. To, które spadło na skalisty grunt, szybko wykiełkowało, ale nie miało odpowiednich korzeni i uschło. Nasiona znajdujące się między cierniami zostały zagłuszone przez rośliny. Dopiero ziarno, które trafiło na dobrą ziemię, wydało obfity plon.
Opowieść ma znaczenie symboliczne. Siewca symbolizuje głoszącego słowo Boże, ziarno – naukę i słowo Boże, natomiast różne rodzaje gleby przedstawiają ludzi oraz ich stosunek do usłyszanej nauki. Przypowieść pokazuje, że samo poznanie wartościowych słów nie wystarcza – trzeba je zrozumieć, przyjąć i kierować się nimi w swoim życiu.
„Przypowieść o siewcy” opowiada więc o otwartości na dobro, odpowiedzialności, wytrwałości, dokonywaniu właściwych wyborów i znaczeniu ludzkiej postawy. Zachęca do zastanowienia się nad tym, w jaki sposób człowiek przyjmuje ważne nauki i czy potrafi wykorzystać je w swoim codziennym życiu.














