Sybiracy to Polacy oraz obywatele dawnej Rzeczypospolitej, którzy zostali przymusowo zesłani w głąb Imperium Rosyjskiego, a później Związku Radzieckiego. Wielu z nich straciło dom, rodzinę i możliwość decydowania o własnym życiu.
Nazwa „Sybiracy” pochodzi od słowa Sybir. Nie oznacza ono wyłącznie geograficznej Syberii, lecz jest symbolicznym określeniem rozległych i odległych terenów, na które władze rosyjskie i sowieckie wywoziły ludzi uznanych za przeciwników lub osoby niewygodne dla państwa.
Polacy byli zsyłani między innymi na Syberię, Ural, do Kazachstanu oraz północnych i wschodnich regionów Rosji. Miejsca te znajdowały się tysiące kilometrów od ich rodzinnych miejscowości i często panowały tam bardzo trudne warunki klimatyczne.
Pierwsze masowe zesłania Polaków miały miejsce już w okresie zaborów. Na Sybir trafiali między innymi uczestnicy walk o niepodległość, zwłaszcza powstańcy listopadowi i styczniowi, a także osoby pomagające polskim organizacjom patriotycznym.
Szczególnie tragiczny rozdział historii Sybiraków rozpoczął się po agresji Związku Radzieckiego na Polskę 17 września 1939 roku. W latach 1940–1941 przeprowadzono wielkie deportacje mieszkańców polskich ziem zajętych przez ZSRR.
Wywożono całe rodziny: kobiety, mężczyzn, osoby starsze oraz dzieci. Deportowani często mieli bardzo mało czasu na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy. Następnie przewożono ich przez wiele dni lub tygodni w zatłoczonych wagonach, bez odpowiedniej ilości jedzenia, wody i opieki medycznej.
Na miejscu zesłania Sybiracy musieli zmagać się z mrozem, głodem, chorobami i ciężką pracą. Pracowali między innymi przy wyrębie lasów, w kopalniach, gospodarstwach rolnych i zakładach przemysłowych. Za pracę otrzymywali niewielkie racje żywnościowe, które często nie wystarczały do przeżycia.
Na zesłaniu znajdowało się również wiele dzieci. Mimo trudnych warunków próbowały się uczyć, pomagały dorosłym i podejmowały pracę, aby rodzina mogła zdobyć pożywienie. Nie wszystkie osoby przetrwały wywózkę i pobyt na obczyźnie, a część nigdy nie wróciła do swojej ojczyzny.
Niektórzy zesłańcy odzyskali wolność i wydostali się ze Związku Radzieckiego wraz z tworzącą się Armią Andersa. Inni mogli powrócić do Polski dopiero po wielu latach. Po wojnie przez długi czas nie wolno było otwarcie mówić o ich losach.
Pamięć o Sybirakach jest ważna, ponieważ pozwala poznać cierpienie ludzi niesprawiedliwie pozbawionych wolności i ojczyzny. Ich historie uczą odwagi, wytrwałości, wzajemnej pomocy oraz szacunku dla wolności i praw człowieka.
Symbolem pamięci o zesłańcach jest między innymi 17 września – Światowy Dzień Sybiraka. Tego dnia wspominamy ofiary sowieckich deportacji oraz wszystkich Polaków, którzy doświadczyli zesłania w głąb Rosji i Związku Radzieckiego.
Gazetka szkolna „Pamiętamy o Sybirakach” w formie prezentacji PDF pomaga uczniom poznać przyczyny deportacji, miejsca zesłania oraz codzienne życie zesłańców. Materiał przedstawia trudną historię w sposób przystępny i odpowiedni dla uczniów szkoły podstawowej, rozwijając wiedzę historyczną, empatię i szacunek dla ludzi, którzy mimo cierpienia zachowali pamięć o Polsce.

















