Estetyzm to kierunek w sztuce i literaturze, który rozwijał się głównie w XIX wieku i głosił, że najważniejszą wartością jest piękno. Zwolennicy estetyzmu uważali, że sztuka nie musi pełnić funkcji moralnej, wychowawczej ani społecznej, lecz powinna istnieć sama dla siebie. Z tym nurtem wiąże się hasło „sztuka dla sztuki”, które podkreśla autonomię dzieła artystycznego.
Do najważniejszych cech estetyzmu należą dążenie do doskonałości formy, wyrafinowanie stylu, skupienie na pięknie, nastroju i zmysłowości oraz oderwanie sztuki od codziennych problemów życia społecznego. Artyści związani z tym kierunkiem często tworzyli dzieła pełne symboli, subtelnych opisów i wyszukanych środków wyrazu, dbając przede wszystkim o ich walory artystyczne.
Do najbardziej znanych przedstawicieli estetyzmu zalicza się Oscara Wilde’a, który w swoich utworach podkreślał znaczenie piękna i sztuki, a także Waltera Patera, jednego z głównych teoretyków tego nurtu. Z estetyzmem łączy się również niektórych twórców epoki Młodej Polski, którzy cenili sztukę jako najwyższą wartość i przeciwstawiali ją codzienności oraz utylitaryzmowi.

















