Czym jest integracja sensoryczna? Integracja sensoryczna (w skrócie: SI) to proces neurologiczny, dzięki któremu mózg odbiera, porządkuje i interpretuje informacje płynące z naszych wszystkich zmysłów, czyli:
- wzroku,
- słuchu,
- dotyku,
- węchu,
- smaku, a także zmysłów mniej oczywistych:
- propriocepcji (czucia głębokiego, czyli świadomości ułożenia własnego ciała w przestrzeni),
- układu przedsionkowego (równowagi i ruchu),
- interocepcji (odczuwania sygnałów płynących z wnętrza organizmu, np. głodu, pragnienia, potrzeby skorzystania z toalety).
Dzięki prawidłowej integracji sensorycznej człowiek potrafi adekwatnie reagować na wszystkie odczuwane bodźce – np. zabrać rękę od gorącego garnka, utrzymać równowagę podczas jazdy na łyżwach, skupić się w klasie mimo dźwięków napływających z zewnątrz, czy ubrać się odpowiednio do temperatury panującej na zewnątrz.
👉 Natomiast zaburzenia integracji sensorycznej pojawiają się wtedy, gdy mózg ma trudność w przetwarzaniu i organizowaniu informacji zmysłowych. Może to skutkować:
- nadwrażliwością lub niedowrażliwością na bodźce (np. dziecko unika dotyku, albo wręcz przeciwnie – stale szuka mocnych wrażeń),
- problemami z równowagą i koordynacją (ciągłe przewracanie się i potykanie),
- trudnościami w koncentracji, nauce czy zachowaniu (szybki rozpraszanie się).
Terapia integracji sensorycznej (SI) polega na specjalnie dobranych ćwiczeniach w formie zabawy (na huśtawkach, piłkach, drabinkach, w tunelach itp.), które pomagają dziecku lepiej organizować wrażenia zmysłowe i wspierają jego rozwój. Wszystkie te ćwiczenia i zajęcia nauczyciel wpisuje w dziennik zajęć integracji sensorycznej, a wpisy nazywa się jako: tematy zajęć z integracji sensorycznej.














