Kontrreformacja to ruch odnowy Kościoła katolickiego, który rozwinął się w XVI wieku jako odpowiedź na reformację. Jej głównym celem było zahamowanie rozprzestrzeniania się protestantyzmu, wzmocnienie autorytetu papieża oraz odnowienie życia religijnego i moralnego w Kościele. Był to zarówno proces obrony katolicyzmu przed nowymi wyznaniami, jak i próba naprawy błędów oraz nadużyć, które wcześniej osłabiały pozycję Kościoła.
Przyczyną kontrreformacji było przede wszystkim szybkie rozprzestrzenianie się poglądów reformatorów, takich jak Marcin Luter, Jan Kalwin czy Ulrich Zwingli. Coraz więcej ludzi krytykowało Kościół za bogactwo duchowieństwa, sprzedaż odpustów, niski poziom moralny części duchownych oraz brak właściwej troski o wiernych. W tej sytuacji Kościół katolicki musiał podjąć działania, które miały z jednej strony powstrzymać rozwój reformacji, a z drugiej przywrócić zaufanie wiernych.
Przebieg kontrreformacji wiąże się przede wszystkim z soborem trydenckim, który obradował w latach 1545–1563. Podczas tego soboru potwierdzono najważniejsze dogmaty katolickie, odrzucono nauki protestantów oraz wprowadzono reformy wewnętrzne. Uporządkowano zasady kształcenia duchowieństwa, nakazano zakładanie seminariów duchownych i większą dyscyplinę wśród księży. Ważną rolę odegrał także zakon jezuitów, który zajmował się edukacją, działalnością misyjną i obroną wiary katolickiej. Kontrreformacja obejmowała również działania sądów kościelnych, cenzurę ksiąg oraz walkę z herezją.
W rezultacie kontrreformacja doprowadziła do wzmocnienia Kościoła katolickiego i zahamowania rozwoju protestantyzmu w wielu krajach Europy. Przyczyniła się także do odnowy religijnej, rozwoju szkolnictwa oraz większej dyscypliny w życiu kościelnym. Była jednym z najważniejszych procesów religijnych i politycznych epoki nowożytnej.

















